Δημιουργία νέου θέματος Απάντηση στο θέμα  [ 1 δημοσίευση ] 
Συγγραφέας Μήνυμα
 Θέμα δημοσίευσης: Ιστορία 3η. Ο Χριστόφορος
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 31 Αύγ 2006, 18:01 
Χωρίς σύνδεση
νήπιο
νήπιο
Άβαταρ μέλους

Εγγραφη: 28 Ιούλ 2006, 14:54
Δημοσ.: 9
Πρωταγωνίστριές στην ιστοριούλα της είναι το μικρό κοριτσάκι Ελεάνα και η νεαρή χελωνίτσα, η φιλενάδα της Ελεάνας.

Συναντιούνται συχνά στο ποταμάκι της πόλης τους και ανταλλάσσουν ιδέες για τα προβλήματα και τα όνειρά τους.


Εικόνα

Το νερό στο ποτάμι κυλούσε με παφλασμό. Η Ελεάνα πετούσε βοτσαλάκια μες το νερό καθισμένη στην όχθη του ποταμού. Η χελωνίτσα δίπλα της παρακολουθούσε το παιχνίδι της φίλης της. Και οι δύο παρέμεναν σιωπηλές. Ήταν όμως ευτυχισμένες.

Η χελωνίτσα προσπαθούσε να βρίσκεται όσο πιο κοντά γινότανε στη φίλη της και η Ελεάνα κατά καιρούς ακουμπούσε το χεράκι της τρυφερά πάνω στο σκληρό καβούκι της χελωνίτσας.

- Τι έγινε με την ιστορία του Χριστόφορου; Είχες υποσχεθεί να μου την πεις…

Η Χελωνίτσα έμεινε σιωπηλή. Και η Ελεάνα συνέχισε…

- βρήκες τις απαντήσεις; σκέφτηκες γιατί η γιαγιά σου, σου διηγήθηκε αυτή την παράξενη ιστορία; Και βέβαια παράξενη τη λες εσύ. Εγώ δεν την έχω ακούσει ακόμα…

- Άκουσέ με, με προσοχή, της είπε η χελωνίτσα. Κάθε λέξη της ιστορίας έχει τη σημασία της. Η γιαγιά τη διηγήθηκε για δύο λόγους. Ό ένας λόγος ήταν γιατί είχα πει ένα ανεπανόρθωτο ψέμα για να καλύψω ένα φίλο μου κι ο δεύτερος λόγος ήταν γιατί φοβόμουν πολύ. Μετά τον τραυματισμό μου, που δεν έδειχνε να περνά, φοβόμουν ότι θα πέθαινα.

- Μα τι είναι αυτά που λες αγαπημένη μου; Με φοβίζεις μ’ αυτά που μου λες. Εσύ είσαι τόσο γενναία…τόσο κοντά στο Θεό…

- Λοιπόν αρχίζω…και μη με διακόψεις μόνο ακούμπησε το χέρι σου πάνω μου…το έχω ανάγκη.

Κάποια στιγμή –που είχε αποφασιστεί- ένα παιδάκι έπρεπε να γεννηθεί στη γη μας. Είχαν μαζευτεί μέσα σε μια μεγάλη αίθουσα οι σύντροφοι, οι δάσκαλοι του παιδιού κι όλοι προσπαθούσαν να το συμβουλέψουν. Να το καθοδηγήσουν για το τι έπρεπε να κάνει στη ζωή του στη γη. Το κύριο μάθημά του ήταν να μην πει ποτέ ψέματα, να ψάχνει σε όλη του τη ζωή την αλήθεια και την αλήθεια να λέει πάντα στους άλλους ανθρώπους.

Το παιδάκι, που το όνομά του ήταν Χριστόφορος, άκουγε με προσοχή. Όλα του φαίνονταν εύκολα κι έμοιαζε χαρούμενος που όλοι μαζί είχαν επιλέξει τη μανούλα που θα το έφερνε στον κόσμο μας. Είχε αρχίσει αμέσως να της ψιθυρίζει στ’αυτί το όνομά του… «Χριστόφορος» «Χριστόφορος»

Έπρεπε να του δώσει αυτό το όνομα. Χριστόφορος έπρεπε να λέγεται και σας άνθρωπος.

Το παιδάκι γεννήθηκε. Ξέχασε όλα όσα είχαν συμβεί πριν γεννηθεί, ξέχασε το πραγματικό σπίτι του , όλα όσα του είχαν συμβουλέψει να κάνει. Η μητέρα του θυμήθηκε τα ψιθυρίσματα και το ονόμασε Χριστόφορο, το συμβούλεψε με το δικό της τρόπο και το αγαπούσε πάντα.

Ο Χριστόφορος μεγάλωσε με τις ζαβολιές του, με τα ψεματάκια του, με τα λαθάκια του. Το περίεργο ήταν ότι κάθε φορά που έλεγε ένα ψέμα ένιωθε ένα πόνο στο στήθος του και αυθόρμητα έφερνε το χεράκι του πάνω σ’αυτό το σημείο.

Ο Χριστόφορος μεγάλωνε αλλά ο πόνος στο στήθος παρέμενε εκεί, κι έμοιαζε να μεγαλώνει. Κάποιο βράδυ ο Χριστόφορος αρρώστησε. Είχε πολύ υψηλό πυρετό και το χέρι του παρέμενε πάνω στο στήθος του γιατί είχε πει προηγουμένως ένα ψέμα στη μητέρα του.

Εκείνο το βράδυ είδε ένα όνειρο αποκαλυπτικό. Ήταν ένα όραμα που σ’αυτό βοήθησε και ο ψηλός πυρετός του. Ξαναβρέθηκε στο μεγάλο δωμάτιο που ήταν πριν γεννηθεί. Ξανάκουσε τις συμβουλές και τις εντολές που είχε πάρει από τους Δασκάλους. Ξανάκουσε τα λόγια του αγαπημένου του φίλου στη πλευρά του ουρανού. «Όταν γυρίσεις πρέπει να φέρεις μαζί σου το μεγάλο μαργαριτάρι, το έπαθλο της επιτυχημένης αποστολής σου στη Γη».

Ο Χριστόφορος σηκώθηκε. Ο πυρετός είχε πέσει. Η μητέρα του παρατήρησε την αλλαγή στο πρόσωπό του κι όταν της ζήτησε συγγνώμη είδε ότι το χεράκι του δεν ήταν πια πάνω στο στήθος του. Την κίνηση αυτή την είχε συνδέσει με κάποιο ψέμα του Χριστόφορου. Τώρα η συγγνώμη του ήταν αληθινή και πειστική. Έσκυψε και τον φίλησε. Έμοιαζε σαν ένα καινούριο παιδί.

Ο Χριστόφορος ορκίστηκε να μην ξαναπεί ποτέ ψέματα. Ορκίστηκε να ψάχνει παντού και πάντοτε την αλήθεια γιατί το μαργαριτάρι έπρεπε να του χαριστεί πριν επιστρέψει στο σπίτι του στον ουρανό όπου τον περίμεναν κι εκεί δικά του πρόσωπα κι αγαπημένα.

- Θεέ μου! Δεν θα ξαναπώ ποτέ ψέματα!

Η χελωνίτσα δεν μίλησε. Ήταν βυθισμένη στις σκέψεις της. Και τότε η Ελεάνα τη ρώτησε χαμηλόφωνα.

- Λες να βρούμε κι εμείς το μεγάλο μαργαριτάρι;

- Είμαι σίγουρη!



Κορυφή
 Προφίλ  
 
Τελευταίες δημοσιεύσεις:  Ταξινόμηση κατά  
Δημιουργία νέου θέματος Απάντηση στο θέμα  [ 1 δημοσίευση ] 


Μελη σε συνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης


Δεν μπορείτε να δημοσιεύετε νέα θέματα σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να απαντάτε σε θέματα σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να επεξεργάζεστε τις δημοσιεύσεις σας σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να διαγράφετε τις δημοσιεύσεις σας σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να επισυνάπτετε αρχεία σε αυτή τη Δ. Συζήτηση

Αναζήτηση για:
Μετάβαση σε:  
cron


Ημερομηνία 23 Φεβ 2018, 14:41

Style by NinhAnh
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group

Μετάφραση Jorfan και phpBB2.gr